در چنين حالاتى دعاهايى كه فاصله فقر ، حاجت و تقصير او را از غنا و بىنيازى نعمتهاى مولايش كمتر قرار دهد و استحقاق او را براى عذاب كم جلوه دهد يا رحمت واسعه او را به وسعتى كه دارد متجلى نكند ، او را سير نمىكند و از آن لذّت كافى نمىبرد ؛ زيرا مطابق حال او نيست با اينكه از قرار گرفتن در صف مجرمين و گناهكاران هرچه بيشتر و بيشتر فاصله دارد و فاصله مىگيرد ، و از گناه بيشتر از هر خطر بيمناك است و پرهيز دارد و در حال مناجات و موقف حضور در درگاه خدا و عرض تذلّل ، تضرع و تقصير از اداى شكر و تأسف برگذشته مىخواهد از بنده‌اى كه تمام عمرش را صرف در گناه و معاصى كرده و در مقام عذرخواهى آمده انكسارش ، خضوعش ، اعتذارش ، ابراز خجلتش بيشتر باشد . اولياى خدا اين چنين هستند و هرچه بيشتر عظمت و بزرگى خدا را درك كرده باشند ، اين حالات در آنها با معنىتر و رساتر است و اين است اسرار اين ادعيه و تذللات و تضرّعات حضرات معصومين - عليهم‌السلام - در درگاه الهى كه با آنكه داراى مقام عصمت بوده‌اند اختصاص به خود آنها دارد و ما با اينهمه آلودگيها ، خطاها و گناهان نمىتوانيم به عشرى از اعشار آن حال حضور ، قرب ، تشرّف ، توبه ، انابه و اعتذار كه معلول كمال عرفان است برسيم . رزقنا اللَّه سلوك طريق معرفته و قربه و الجلوس على بساط الانابة اليه مع خواص عباده الصالحين و حشرنا مع موالينا و ساداتنا و شفعائنا محمد و آله الطيبين المعصومين صلواته عليهم اجمعين .